|
|
![]() |
|
||||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||||
|
Extracto ¡Mal añu p'al enemigu malu! ¿No vos podéis estar callaus tan siquiera un ratucu o dirvos con mil d'a caballu a da guerra a otra parte, condenaus? —Pus cuéntenos un cuentu. —¿Y qué cuentu querís que vos cuenti, si vos he contau sinfinidá, y aunqui supiera más que Brijan...? —¿Quién es Brijan, güela? —El mesmu Pateta que cargui con vusotros, ¿sabís? ¡Juosús, Juosús! Si hasta oferder a Dios l'hacen a una estos empecataos de críos. —¿Qué la pasa, tía Sandalia? —¿Qué quier que me pasi, señor, qué quier que me pasi? Que esta jatera de nietus me tien consumía y va acabar con la poca paciencia que me queda. Güelvenme tarumba en juerza gritus y esmengones, porque pedir que si estén quietus es pedir los imposibles, que paez que tienen argadillu; y ahora, pa acabá d'aborreceme, han salíu con la toná de que lis cuenti un cuentu; ¡como no lis cuenti un...! Dios me perdone, porque iba a icir un disparate. Home haría una caridá de Dios quitármelus d'encima. —Pues vera usted lo que son las cosas, tía Sandalia, en busca de un cuentu vengo yo. Pequeño fragmento de "La Onjana y el sevillanu" - Pág.
25
© Cantabria Tradicional
CONTACTA CON NOSOTROS.
Teléfono: 942 802 961 / e-mail:
editorial@cantabriatradicional.com
| |||||||||||||||||||||||